( فانّه شافع مشفع ) ؛ شفاعت كننده‌اى است كه شفاعتش قبول مىشود . همان‌گونه كه پيامبر و معصومين عليهم السلام شفيع هستند و انسان را از سر درگمى نجات مىدهند . ( و من جعله امامه ساقه الى الجنة ) ؛ هر كس از قرآن پيروى كند و او را امام خود قرار بدهد او را به بهشت رهنمون مىسازد . « 1 » ( و من جعله خلفه ساقه الى النار ) ؛ اما اگر كسى به فرامين آن عمل نكند و به آن بى اهميتى نشان دهد ، راه خود را براى آتش هموار كرده است و اين همان قول خداوند است كه مىفرمايد : و [ قرآن ] ستمگران را جز خسارت نمىافزايد . « 2 » قرآن كتابى است كه مطالب را با شرح و تفصيل بيان مىكند و ميان حق و باطل جدايى مىاندازد و بيان كننده مسائل هر چيزى است كه براى سعادت دنيا و آخرت بشر لازم است . بهترين دليل و راهنماى بشر است و به بهترين راه هدايت‌مىكند . ( وليس فيه الهزل ) ؛ هزل و شوخى و حرف بيربط در قرآن وجود ندارد . ( له ظهر و بطن ) ؛ قرآن داراى ظاهر و باطن است ، يعنى معنا و تفسيرى كه ما از ظاهر آيات درك مىكنيم و به دست مىآوريم ، داراى

--> ( 1 ) . در اين عبارت هم ( امامه ) صحيح است هم ( امامه ) ؛ ( امام ) بمعنى جلو ؛ و ( امام ) بمعنى پيشوا و رهبر ، اما با توجه به عبارت ( و من جعله خلفه ) ( امام ) بهتر است ، زيرا در مقابل ( خلف ) است . ( 2 ) . سوره اسراء ، آيه 82 .